و از زبير نقل شده كه عباس ( عموى پيامبر ) داراى ده پسر بود ، مادر شش نفر از آنها ام الفضل ، امامه دختر حارث هلالى بود ، و بر همين اساس عبد الله بن يزيد هلالى در يكى از رجزهاى خود مىگويد : ما ولدت نجيبة من فحل * كستّة من بطن امّ الفضل اكرم بها من كهلة و كهل : « هيچ زن فرازانه‌اى ، مرد قهرمانى نزائيده كه مانند امّ الفضل باشد كه از دامن او شش مرد قهرمان پرورش يافتند ، هيچكس از مرد و زن كهنسال داراى چنين افتخارى كه نصيب امّ الفضل شده نيست » . ابو عمرو مىگويد : تمام بن عباس كوچكترين فرزندان عباس بود ، عباس او را به دوش مىگرفت و به هوا پرتاب مىكرد و اين رجز را مىخواند : تمّوا به تمام فصاروا عشرة * يا ربّ فاجعلهم كراما بررة و اجعل لهم ذكرا و انمى الشّجر : « پسرانم با « تمام » به پايان رسيدند و ده نفر شدند ، خدايا آنها را مردان بزرگوار و نيكو خصال قرار بده ، و ياد آنها را جاودان فرما و سلسلهء درخت نژاد آنها را پر ثمر و پر بهره گردان » . اين رجز كه در آن ده فرزند براى عباس ذكر شده با رجز قبل كه در آن شش فرزند ذكر شده ، هماهنگ نيست ، و خداوند به حقيقت امر آگاه است . دختران عباس يكى از دختران او « امّ حبيبه » است كه از پيامبر ( ص ) نقل كرده كه فرمود : اگر امّ حبيبه به حدّ بلوغ رسيد ، و من زنده بودم ، با او ازدواج خواهم كرد ، ولى آنحضرت قبل از بلوغ او رحلت كرد ، و اسود بن ابو سفيان مخزومى با او ازدواج نمود . دختر ديگر عباس ، « اميمه » نام داشت كه عيّاش بن ابو لهب با او ازدواج كرد ، فضل شاعر از او به دنيا آمد .